เครื่องบินลงจอดตอนตีสาม แต่เธอไม่สนใจอะไรเลย เธอใช้เวลาเจ็ดปีที่ผ่านมานับถอยหลังวันต่างๆ จนกว่าจะได้กอดเขาอีกครั้ง จนระยะทางระหว่างพวกเขาจะหายไปเหมือนควันบุหรี่
สองปีแห่งการแต่งงานด้วยคำมั่นสัญญาที่พูดผ่านทางวิดีโอคอล วันครบรอบที่ฉลองด้วยอาหารส่งถึงบ้านและหน้าจอแบ่งปันกัน วันเกิดที่ถูกเลื่อนการกอดออกไปและเค้กเสมือนจริง และตอนนี้ พวกเขาก็ได้มาอยู่ด้วยกันแล้ว
การไปรับกันที่สนามบินกลายเป็นภาพเบลอๆ ของเสียงหัวเราะและน้ำตา มือทั้งสองจับกันแน่นเหมือนไม่เคยปล่อยให้กันไปได้เลย เธอจำได้ถึงครั้งแรกที่พวกเขาพูดคุยกันเรื่องการย้ายมาอยู่ด้วยกัน เขาบอกว่าเขารอไม่ไหวที่จะตื่นขึ้นมาพร้อมกับเธอทุกเช้า เธอเชื่อเขาในตอนนั้น แต่ระยะทางได้ทดสอบพวกเขาในแบบที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน
มีคืนหลายๆ คืนที่เธอร้องไห้จนหลับไป คิดว่าเรื่องนี้คุ้มค่าหรือเปล่า ความรักจะแข็งแกร่งพอที่จะอยู่รอดการแยกจากกันได้หรือเปล่า แต่พวกเขาทำสำเร็จ พวกเขาเลือกกันและกัน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผ่านความท้าทายและความล้มเหลวทุกอย่าง
ปีแห่งการรอคอยได้สอนเธอถึงความอดทน แต่ยังสอนให้เธอมีความแข็งแกร่งด้วย เธอเรียนรู้ที่จะสื่อสารในแบบที่ไม่ใช่แค่คำพูด หา ความสุขในช่วงเวลายามที่พวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยกัน และเชื่อว่าสิ่งนี้ไม่ใช่ไปตลอดกาล และตอนนี้ มันจบลงแล้ว ระยะทางได้ปิดลงอย่างสมบูรณ์
เธอหวนคิดถึงครั้งแรกที่พวกเขาได้พบกัน เขาทำให้เธอหัวเราะเมื่อเธอคาดไม่ถึง เขาเห็นสิ่งที่ไม่มีใครเห็นในตัวเธอ เธอไม่ใช่คนที่หลงเชื่ออย่างง่ายๆ เธอรู้ว่าชีวิตจะไม่ได้สมบูรณ์แบบอย่างกะทันหันเพียงเพราะพวกเขาได้อยู่ด้วยกัน
แต่เป็นครั้งแรกในหลายปีที่เธอรู้สึกว่าพวกเขาอยู่ตรงที่ควรจะอยู่ พลันนั้นคำถามที่ยังคงอยู่ไม่ใช่เรื่องการได้พบกัน แต่เป็นชีวิตที่พวกเขากำลังจะสร้างร่วมกัน
ถ้าความรักสามารถอยู่รอดได้ถึงเจ็ดปีโดยไม่ได้อยู่ด้วยกัน แล้วมันจะอยู่รอดอะไรได้อีก?