เมื่อเธอลงจากเครื่องบิน เธอก็รู้สึกถึงความหวังเล็กๆ น้อยๆ ความหวังที่เกิดขึ้นหลังจากหลายเดือนแห่งการโทรศัพท์และข้อความที่ล่าช้า เธอได้ยืนอยู่ในห้องเดียวกันกับชายที่เธอฝันถึงมาตลอด ความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มต้นด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยกันจนดึกดื่น แต่ระยะทางค่อยๆ สร้างช่องว่างเงียบๆ ขึ้นระหว่างพวกเขา เธอรู้ว่าการมาเยี่ยมกันนั้นหายากและมีค่า เธอจึงเก็บเงิน อนุมัติการลางาน และข้ามมหาสมุทรเพื่อมาสัมผัสความใกล้ชิดอีกครั้ง เธอคิดว่าสองสัปดาห์ข้างหน้าจะเต็มไปด้วยมื้ออาหารร่วมกัน จูบที่แอบเอา และช่วงเวลาที่เงียบสงบ เธอไม่เคยคิดว่าช่วงเวลานั้นจะรู้สึกว่างเปล่าขนาดนี้
สองสามวันแรกผ่านไปอย่างรวดเร็วด้วยสถานที่ท่องเที่ยวและรอยยิ้มที่ถูกบังคับ เขาพาเธอไปยังสถานที่ที่เธอได้วงกลมไว้ในแผนที่ แต่จิตใจของเขาดูเหมือนจะอยู่ที่อื่น เธอสังเกตเห็นได้จากสายตาที่มองไปที่โทรศัพท์ระหว่างกินอาหาร เธอได้ยินได้จากคำตอบที่กระวนกระวายขณะที่นิ้วของเขากำลังเคาะคีย์บอร์ดอย่างใจจดใจจ่อ เขาไม่ได้หยาบคาย เขาไม่ได้โหดร้าย เขาเพียงแค่…อยู่ที่อื่นทั้งหมด โลกของเขาแคบลงเหลือเพียงจอที่สว่างไสวและการผจญภัยเสมือนจริงที่เกิดขึ้นภายในนั้น เธอบอกตัวเองว่ามันเป็นเรื่องชั่วคราว เมื่อเธออยู่ที่นั่น เขาคงจะหันมาให้ความสนใจเธออีกครั้ง แต่เกมกลับไม่เคยออกจากข้างกายเขาเลย
วันต่อมา พวกเขาเริ่มต้นด้วยการเดินทางไกล เธอได้วางแผนเส้นทาง ห่อขนม และแม้กระทั่งดาวน์โหลดเพลย์ลิสต์เพื่อให้เข้ากับทิวทัศน์ เขาหัวเราะกับเรื่องตลกของเธอและพยักหน้าไปด้วย แต่ความสนใจของเขาก็ยังคงหลุดลอย เธอเห็นเขาเช็กโทรศัพท์ที่ไฟแดง นิ้วของเขาวิ่งไปบนหน้าจออย่างรวดเร็ว เมื่อพวกเขาถึงจุดหมาย เขาแทบจะไม่เงยหน้าจากอุปกรณ์ของเขาเลย ขณะที่เธอชี้ให้เขาดูสถานที่สำคัญคืนนั้น ขณะที่พวกเขานอนอยู่บนเตียงหลังจากการเดินทาง เธอรู้สึกถึงระยะห่างระหว่างพวกเขาใหญ่ขึ้นกว่าที่จะข้ามได้ด้วยมหาสมุทร เขาหดตัวอยู่กับแล็ปท็อป นิ้วของเขาวิ่งไปบนแป้นพิมพ์ เมื่อเธอถามว่าอยากคุยกันไหม เขายักไหล่แล้วพูดว่า 'นี่คือวิธีที่ฉันผ่อนคลาย' เธอจ้องมองเพดาน คิดว่าตัวเองทำผิดไปแล้วหรือที่บินข้ามโลกมาเพื่อคนที่แม้แต่จะวางเกมลงเพื่อชมพระอาทิตย์ตกดินยังทำไม่ได้
การสนทนาที่เกิดขึ้นหลังจากการเดินทางครั้งนั้นควรจะเป็นการช่วยให้ทั้งคู่เข้าใจกัน เธออยากรู้ว่าทำไมเขาถึงไม่สามารถอยู่กับเธอได้แม้แต่ช่วงเวลาสั้นๆ เขาฟัง เงยหน้าพยักหน้า แล้วพูดคำที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกต่อย 'สองวันที่ผ่านมาเป็นเวลาของเธอ' เขาพูด 'ฉันนอนเล่นเกมข้างๆ เธอ นั่นคือวิธีที่ฉันแบ่งปันชีวิตประจำวันกับเธอ' คำพูดเหล่านั้นกระทบกับเธอเหมือนหมัด เธอใช้เงินไปหลายพัน เสียเวลาจากชีวิต และบินข้ามมหาสมุรเพื่อมารู้สึกเหมือนเป็นเรื่องรอง เขาไม่ได้เพิกเฉยเธอด้วยเจตนาร้าย เขาเพิกเฉยเธอเพราะโลกของเขาหดตัวเหลือเพียงพิกเซลและภารกิจ และเธอไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมันจริงๆ
เธอพยายามหาเหตุผลให้กับมัน เขาทำงานหนัก เขาต้องการเวลาพักผ่อน เขาไม่คุ้นเคยกับการมีใครอยู่ตรงหน้า หลังจากหลายเดือนแห่งความเงียบสงัดจากระยะไกล แต่การหาเหตุผลก็ไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดในอกของเธอลดลง เมื่อเขาเดินออกจากสระว่ายน้ำหลังจากสิบห้านาที พูดว่า 'ฉันต้องเข้าเกม' มันก็ไม่ได้ทำให้ความหงุดหงิดของเธอลดลง เมื่อเขาขัดจังหวะมื้ออาหารเพื่อเช็กตัวจับเวลาภารกิจประจำวัน แม้จะอยู่ท่ามกลางแกรนด์แคนยอน เธอไม่ได้ขอให้เขาให้ความสนใจเธอตลอด 24 ชั่วโมง เธอเพียงแค่อยากรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่ามากกว่าจอที่สว่างไสว และทุกครั้งที่เธอพยายามพูดถึงเรื่องนี้ เขาก็จะยิ้มแล้วพูดว่า 'ฉันอยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ?' แต่การอยู่ในห้องเดียวกันไม่ได้หมายความว่าจะอยู่ด้วยกันอย่างแท้จริง
เหตุการณ์ดับเบิลเอ็กพีในเกมของเขาควรจะเป็นการทดสอบว่าอะไรสำคัญกว่ากัน ก่อนที่เธอจะมา เขาเคยพูดเล่นๆ ว่าจะขาดเหตุการณ์นี้เพื่อเธอ เธอหัวเราะ เบาใจไปบ้างว่าบางทีเขาอาจจะเลือกเธอเหนือโลกเสมือนจริง แต่ตอนนี้ กลางเหตุการณ์ เขายังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอ เธอเห็นเขาหยุดกลางคำพูดเพื่อเช็กโทรศัพท์ นิ้วของเขาวิ่งไปบนหน้าจออย่างรวดเร็ว เหมือนเด็กในวันคริสต์มาส เธอสงสัยว่าเขายังจำได้ไหมว่าตัวเธออยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ในฐานะผู้มาเยี่ยม ไม่ใช่ในฐานะแขก แต่ในฐานะคนที่สละทุกอย่างเพื่ออยู่กับเขา กลับรู้สึกเหมือนไม่มีตัวตน
เหลืออีกสองวัน สองวันก่อนเธอจะขึ้นเครื่องบินและจากชายที่เธอรักไปอีกครั้ง เธอพยายามมุ่งความสนใจไปที่ช่วงเวลาที่ดีๆ เช่น การที่เขาจับมือเธอในลิฟต์ เสียงหัวเราะอย่างเงียบๆ เมื่อพวกเขาไปเจอร้านกาแฟเล็กๆ ที่มีกาแฟแย่แต่บรรยากาศเพอร์เฟค แต่ช่วงเวลานั้นถูกบดบังด้วยความเจ็บปวดว่าการให้ไปทั้งหมดของเธอไม่ได้ทำให้หัวใจของเขาเต็มขึ้นเลย เต็มไปด้วยภารกิจ กิลด์ และโลกที่ไม่ได้รวมตัวเธอไว้ด้วย เธอสงสัยว่านี่คืออนาคตของพวกเขาหรือเปล่า ไม่ใช่ความสัมพันธ์ ไม่ใช่ชีวิตที่แบ่งปันร่วมกัน แต่เป็นสองคนที่ยืนอยู่ในห้องเดียวกัน มองไปที่หน้าจอที่ต่างกัน
ถ้าเธอมาเยี่ยมครั้งต่อไปทุกอย่างยังเหมือนเดิมล่ะ? ถ้าระยะห่างระหว่างพวกเขาใหญ่ขึ้นจนแม้แต่การบินข้ามมหาสมุทรก็ไม่สามารถเชื่อมต่อกันได้อีกแล้วล่ะ? เธอบินข้ามโลกมาหวังว่าจะได้รู้สึกใกล้ชิดยิ่งขึ้น แต่กลับรู้สึกเหมือนเป็นเพียงผู้มาเยี่ยมในชีวิตของเขา ผ่านไปโดยที่โลกแห่งความจริงของเขารอเธออยู่ฝั่งตรงข้ามของหน้าจอ