กล่องทั้งหมดถูกบรรจุเรียบร้อยแล้ว อพาร์ตเมนต์ว่างเปล่า เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่หวนกลับไป เขายืนอยู่ที่ประตูด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจและความเศร้า เธอพูดกับเขาว่าทุกอย่างจบแล้ว เธอคิดว่าการจากไปเป็นสิ่งที่ถูกต้อง เธอเชื่อว่าชีวิตของเธอจะดีขึ้นและเธอจะพบความสุขได้ที่อื่น แต่เมื่อเวลาผ่านไปสองปี ความเสียใจก็ยังคงกัดกินเธอเหมือนความเจ็บปวดที่ไม่หายไป
พวกเขาอยู่ด้วยกันมานานเก้าปี เธอจำได้ถึงเสียงหัวเราะ เสียงตลกภายในครอบครัว และชีวิตที่พวกเขาสร้างขึ้นมาด้วยกัน เขาไม่ใช่เพียงแค่แฟนของเธอ เขาเป็นเพื่อนสนิท คนที่เธอไว้วางใจมากที่สุดในโลก พวกเขาเผชิญหน้ากับพายุร่วมกัน เฉลิมฉลองชัยชนะ และผ่านชีวิตขึ้นๆลงๆ มาด้วยกัน และแล้ววันหนึ่ง เธอก็ตัดสินใจว่ามันจบแล้ว เหตุผลทั้งหมดไม่สำคัญอีกต่อไป สิ่งที่สำคัญคือความว่างเปล่าที่เธอรู้สึกตอนนี้ ความเจ็บปวดที่ยังคงอยู่ในใจเธอ
เธอคิดว่าการจากไปจะทำให้เธอมีอิสระ ได้เติบโต ค้นหาตัวเองอีกครั้ง แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เธอกลับสูญเสียตัวตนบางอย่างไปในระหว่างทาง เธอคิดถึงวิธีที่เขาชงกาแฟให้เธอในตอนเช้า วิธีที่เขาฟังโดยไม่ตัดสิน เธอคิดถึงวิธีที่เขาเข้าใจเธอได้ดีกว่าผู้อื่น เธอคิดถึงวิธีที่เขาเข้ากับชีวิตเธอได้อย่างลงตัว เหมือนกับชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ที่เธอเพิ่งรู้ว่าหายไปเมื่อมันสายเกินไปแล้ว คำถามว่า "ถ้า..." ไม่หยุดรบกวนเธอ ถ้าเธอยังอยู่ด้วยกันล่ะ? ถ้าเธอสื่อสารดีกว่านี้ล่ะ? ถ้าเธอพยายามแก้ไขสิ่งต่างๆ มากกว่านี้แทนที่จะจากไปล่ะ?
ตั้งแต่นั้นมา เธอก็ได้ออกเดทกับคนอื่น แต่ไม่มีใครเทียบเท่าเขาได้เลย ไม่มีใครทำให้เธอรู้สึกเหมือนเขา ไม่มีใครเข้าใจเธอเหมือนเขา และตอนนี้ เธอกำลังสงสัยว่าตนเองได้ทำผิดพลาดไปหรือไม่ ถ้าเธอตัดสินใจจากไปเพื่อความรู้สึกไม่สบายใจชั่วคราว เธออาจจะสละสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับเธอไป และถ้าเธอปล่อยให้ความกลัวเป็นตัวกำหนดการตัดสินใจของเธอแทนที่จะเป็นความรักล่ะ
เธอคิดว่าตอนนั้นเธอทำในสิ่งที่ถูกต้อง เธอคิดว่าตัดสินใจแล้วจะนำไปสู่ความสุข แต่ตอนนี้ เธอไม่แน่ใจอีกต่อไป ความเสียใจเป็นเพื่อนคู่คิดที่ไม่เคยหายไป เธอคิดถึงชีวิตที่เธอตัดสินใจจากไป และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือ เธอไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเหมือนเดิมอีกหรือไม่
เมื่อคุณตัดสินใจจากใครสักคนที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของคุณ คุณจะรู้ได้อย่างไรว่าคุณตัดสินใจถูกต้อง?