การติดโทรศัพท์ของสามีทำลายเวลาหายากที่ไม่มีลูก

คืนนั้นร้านเบียร์เงียบสงัด เหมือนสถานที่ที่คุณจะได้ยินเสียงกันจริงๆ เธอรอคอยคืนนี้มาตลอดทั้งสัปดาห์ นี่คือโอกาสหายากที่จะได้อยู่กับสามีโดยไม่มีลูก ๆ ดึงดูดความสนใจพวกเขาไปในทิศทางที่แตกต่างกันสิบสองทาง

เธอถามเขาว่าอยากไปดื่มเบียร์ด้วยกันไหม และเขาตอบตกลง แต่แล้วเขาก็บอกให้พาพวกเขาไปด้วย เธอเห็นด้วย คิดว่ามันคงจะดีถ้ามีสุนัขไปด้วย

พอถึงร้าน เธอรู้ทันทีว่าตนเองทำผิดไปแล้ว เขาเล่นโทรศัพท์ตลอดเวลา ไม่ใช่แค่เช็กข้อความหรือแจ้งเตือน แต่เขากำลังอ่านกระทู้ใน Reddit รับสายสแปม และเพิกเฉยเธอโดยสิ้นเชิง เธอพยายามหัวเราะให้ผ่านไป คิดว่ามันแค่คืนเดียว แต่ยิ่งเธอดูเขา ยิ่งรู้สึกโกรธ เธอต้องดูแลสุนัข พยายามเริ่มบทสนทนา แม้แต่เสนอให้เต้นตามเพลงที่เล่นอยู่เบื้องหลัง แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเหมือนผีในชีวิตของตัวเอง มีตัวตนแต่จิตใจไม่อยู่

ระหว่างขากลับบ้าน เขาบอกว่าความคิดนี้ดีมาก เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา ว่ามันรู้สึกเหมือนเสียเวลาไปเปล่า ๆ เขาขอโทษ แต่คำขอโทษนั้นฟังดูไม่จริงใจ มันไม่ใช่แค่เรื่องโทรศัพท์ มันคือวิธีที่เขาทำให้เธอรู้สึก เหมือนเธอไม่สำคัญ เหมือนเวลาของเธอไม่คุ้มค่ากับความสนใจของเขา เธอรู้ว่าเขาเหนื่อย เธอรู้ว่าการเลี้ยงลูกนั้นเหนื่อย แต่สิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องเหนื่อย มันคือการตัดสินใจ เขาเลือกที่จะเพิกเฉยเธอ เลือกให้โทรศัพท์สำคัญกว่าเธอ และสิ่งนั้นเจ็บปวดกว่าที่เธอคาดคิด

เธอสงสัยว่าตนเองกำลังตอบสนองมากเกินไปหรือเปล่า บางทีเธออาจจะไวเกินไป บางทีเธอควรจะปล่อยมันไป แต่ยิ่งเธอคิดมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้ว่าเธอไม่ผิด เธอสมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่าการถูกมองข้ามในชีวิตสมรสของเธอ เธอสมควรได้รับความรู้สึกว่าตนเองเป็นสิ่งสำคัญ ไม่ใช่แค่หน้าที่ที่ต้องทำ และถ้าเขาไม่สามารถให้สิ่งนั้นแก่เธอ แม้แต่ในคืนเดียว นั่นหมายความว่าอะไรเกี่ยวกับอนาคตร่วมกันของพวกเขา

เธอค้างคาใจว่า ความรักจะเพียงพอหรือเมื่อใครสักคนเลือกที่จะมุ่งไปที่สิ่งรบกวนมากกว่าการเชื่อมต่ออยู่เสมอ ถ้าใครสักคนไม่ยอมวางโทรศัพท์แม้แต่สองสามชั่วโมง เขายังมองข้ามอะไรอื่น ๆ อีกบ้าง