ตอนที่เขาเดินจากไป เธอรู้สึกเหมือนมีบางส่วนในจิตวิญญาณของเธอถูกฉีกขาดไปด้วย หลังจากคบกันแบบระยะไกลมาสามปี ปีแรกที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันกลับเป็นความฝันที่เธอไม่อยากให้จบลง ทุกมื้ออาหารที่กินด้วยกัน ทุกคำสนทนายามดึกดื่น ทุกเช้าที่นอนกอดกันอย่างเงียบๆ ได้หลอมรวมพวกเขาให้แน่นแฟ้นยิ่งกว่าที่เคยจินตนาการไว้ ตอนนี้ยืนอยู่ที่สนามบินถือกระเป๋าเดินทางของเขา เธอสงสัยว่าเธอจะเติมเต็มความเงียบนั้นได้อย่างไร ความเจ็บปวดทางกายที่รู้สึกในอกมันไม่ใช่แค่ความเศร้า มันคือความจริงอันโหดร้ายที่รู้ว่าเวลาที่พวกเขาได้อยู่ด้วยกันนั้นเป็นเพียงช่วงเวลาชั่วคราว ไม่ว่ามันจะรู้สึกสมบูรณ์แบบแค่ไหนก็ตาม
เป็นเวลาหลายเดือน พวกเขานับถอยหลังรอวันที่เขาจะได้มาอยู่กับเธอ และเมื่อถึงเวลานั้นจริงๆ มันก็เกินความคาดหมายทุกอย่าง การใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันได้ลบล้างระยะทางที่เคยเป็นตัวกำหนดความสัมพันธ์ของพวกเขาไป และแทนที่ด้วยความใกล้ชิดที่รู้สึกเป็นธรรมชาติและศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาค้นพบด้านใหม่ๆ ของบุคลิกภาพของกันและกัน เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันในชีวิตประจำวัน และตกหลุมรักกันลึกซึ้งยิ่งขึ้น ปีที่ผ่านมากลายเป็นบทเรียนชั้นยอดว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อสองคนเลือกที่จะอยู่ด้วยกันโดยไม่มีข้อสงสัย แต่ขณะที่เครื่องบินขึ้นสู่อากาศ เธอก็ตระหนักได้ว่าการกลับมาพบกันครั้งนี้เต็มไปด้วยความหวานปนขมตั้งแต่แรก
ความเจ็บปวดจากการจากกันมาถึงทันที เหมือนถูกชกเข้าที่อกจนหายใจไม่ออก หัวใจของเธอเจ็บปวดทางกายอย่างรุนแรงจนเธอสงสัยว่าเธอจะหยุดรู้สึกได้เมื่อไหร่ เมื่อเธอมองไปที่พื้นที่ว่างเปล่าที่เขาเคยอยู่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เธอตั้งคำถามว่าตัวเธอเองจะอยู่รอดจากการเป็นแฟนระยะไกลได้อย่างไรในตอนนั้น การคิดถึงการกลับไปใช้ชีวิตด้วยการโทรหรือส่งข้อความล่าช้าแล้วรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องทรมานอย่างเหลือเชื่อ เพราะตอนนี้เธอได้สัมผัสถึงการกอดเขา การตื่นขึ้นมาข้างๆ เขา การสร้างชีวิตคู่กับเขาแล้ว ความแตกต่างระหว่างปีที่พวกเขาอยู่ด้วยกันกับความไม่แน่นอนในอนาคตทำให้การจากกันดูเหมือนเรื่องตลกโหดร้าย
เธอเล่นภาพความทรงจำในช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันอยู่ในใจ ค้นหาสัญญาณบางอย่างที่เธออาจจะได้ละเลยไปหรือไม่ เคยมีช่วงเวลาที่เธอควรจะคอยให้ความสำคัญกับเขามากกว่านี้หรือเปล่า เธอเคยมองข้ามความเชื่อมโยงของพวกเขาไปในชีวิตประจำวันหรือเปล่า ความรู้สึกผิดที่ไม่รู้ว่าจะได้พบกันอีกครั้งเมื่อไหร่กัดกินเธอ ทำให้ความสุขของเธอกลายเป็นสิ่งหนักอึ้งและไม่แน่นอน ไม่รู้ว่าในครั้งนี้ระยะทางจะยาวนานกว่าที่คาดหรือเปล่า ชีวิตจะเข้ามาขวางกั้นและทำให้พวกเขาห่างกันยิ่งขึ้นหรือเปล่า ความกลัวที่จะสูญเสียสิ่งที่พวกเขาสร้างขึ้นมาดูเหมือนจะท่วมท้น โดยเฉพาะตอนนี้ที่เธอรู้ดีว่าตัวเธอจะสูญเสียอะไรไป
เพื่อนและครอบครัวพยายามให้กำลังใจเธอ แต่ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของเธออย่างแท้จริง พวกเขาพูดถึงความสัมพันธ์ระยะไกลเหมือนเป็นอุปสรรคชั่วคราว แต่เธอรู้ดีกว่านั้นแล้ว หลังจากใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ความห่างเหินรู้สึกเหมือนการถอยหลังกลับไปสู่รูปแบบความสัมพันธ์เก่าๆ ที่พวกเขาได้ก้าวผ่านมาแล้ว ความคิดที่จะกลับไปใช้วิถีเดิม ที่การสัมผัสแต่ละครั้งเป็นเรื่องหายาก และการสนทนาแต่ละครั้งรู้สึกเหมือนเวลาที่ถูกขโมยไป ทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ เธอได้ลิ้มรสชาติของความร่วมมือกันอย่างแท้จริง และตอนนี้เธอต้องเรียนรู้วิธีอยู่รอดโดยไม่มีมันอีกครั้ง
ในช่วงเวลาที่เงียบสงัด เธออนุญาตให้ตัวเองเศร้าโศก เธอร้องไห้ในห้องอาบน้ำ ที่น้ำไหลดังกลบเสียงน้ำตาของเธอ เธอนั่งบนโซฟา กอดเสื้อฮู้ดของเขาไว้กับหน้าอก หายใจเอากลิ่นเฉพาะตัวของเขาเข้ามา เธอเลื่อนดูรูปเก่าๆ หยุดอยู่ที่ภาพที่พวกเขากำลังหัวเราะด้วยกัน พยายามจดจำวิธีที่ดวงตาของเขาย่นเป็นรอยยิ้ม ความเจ็บปวดนั้นดิบเถื่อนและไม่ได้ถูกกรอง แต่เธอก็ปฏิเสธที่จะปล่อยให้มันทำให้หัวใจของเธอแข็งกระด้าง เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่จุดจบของเรื่องราวของพวกเขา แม้ว่ามันจะรู้สึกอย่างนั้นในขณะนี้
เมื่อเวลาผ่านไป เธอเริ่มสงสัยว่าอนาคตของพวกเขาจะเป็นอย่างไร พวกเขาจะสามารถผ่านการจากกันนี้ไปได้ไหม พวกเขาจะสามารถรักษาความรักที่พวกเขาสร้างขึ้นมาไว้ได้หรือเปล่า ในขณะที่ความไม่แน่นอนนั้นน่ากลัว แต่เธอก็รู้ว่าปีที่พวกเขาอยู่ด้วยกันได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าพวกเขาแข็งแกร่งกว่าระยะทาง มันอาจจะเป็นเพียงการทดสอบอีกครั้งหนึ่งที่พวกเขาสามารถผ่านไปได้ หากพวกเขายึดมั่นในกันและกัน ตอนนี้ เธอต้องเชื่อว่าความรักของพวกเขาคุ้มค่ากับการรอคอย แม้ว่าการรอคอยนั้นจะรู้สึกเป็นไปไม่ได้ก็ตาม
เธอหลับตาและจินตนาการใบหน้าของเขา รอยยิ้มที่สามารถส่องสว่างห้องได้ เธอส่งคำอธิษฐานเงียบๆ ขอให้เขาเดินทางโดยสวัสดิภาพ ขอให้การเดินทางกลับบ้านของเขาปลอดภัยและราบรื่น จากนั้นเธอก็หายใจเข้าลึกๆ และเตรียมใจสำหรับเส้นทางข้างหน้า เพราะถ้ามีสิ่งหนึ่งที่เธอรู้อย่างแน่นอน นั่นคือความรักอย่างที่พวกเขามีมันไม่ได้หายไปในชั่วข้ามคืน มันอาจจะโค้งงอภายใต้แรงกดดัน แต่ก็จะไม่แตกสลายโดยไม่ต่อสู้